Lang getwijfeld of ik me opnieuw zou aanmelden nu weblog gemigreerd is. Toch mis ik het schrijven wel een beetje, dus toch maar weer ingelogd.
Ben nog lang niet tevreden met de layout, maar je moet ergens beginnen. Wie heeft er nog tips? En waar vind ik mijn ‘oude vertrouwde weglogvriendjes’ terug?
Heerlijk, met dit weer tot laat op het balkon lekker lezen! Gisteren het boek 'Vluchtgedrag' van Loes den Hollander uitgelezen.
Korte beschrijving:
Kun je zwanger worden zonder bewust gevreeën te hebben? Het overkomt Lotte. En dit is nog maar het begin van een reeks gebeurtenissen die eerst hooguit vreemd zijn, maar later ongemakkelijk en tenslotte angstaanjagend worden.
Lotte ontdekt wie de oorzaak is van de dreiging die haar leven gaat bepalen. Maar ze is niet gewend te vechten, ze is gewend te vluchten. En daar heeft ze een reden voor. Tot ze beseft dat haar geweten haar altijd op de hielen zal zitten, welke kant ze ook op rent.
Mening:
Loes den Hollander schrijft heerlijk, want het verhaal leest vlot weg. Heb meerdere boeken van haar gelezen. Dit verhaal vond ik alleen wat minder. Het ging wederom over een schrijfster (al eerder gelezen bij een boek van haar) en daarom wat minder origineel. Vond het in het begin ook wat warrig.
Maar goed, dit boek is uit. Welke nu?
Familie, dat is een mooi woord,
dat zijn de mensen bij wie je hoort.
Als familie sta je samen zo sterk als een huis,
en bij jou voelden we ons ook allemaal even thuis.
Maar nu jij ons ontvallen bent,
is er een steen weg uit ons fundament.
Stevig is ons fundament nu even niet
en dat geeft erg veel verdriet.
Wij moeten nu zonder jou verder bouwen,
maar gelukkig kunnen we op elkaar vertrouwen.
Misschien vinden we in de toekomst wel een mooie nieuwe steen,
maar zoals jij is er geen een.
Aan ons is een klein wondertje gegeven,
ik weet dat jij in dat hartje voort zal leven.
Zo is de cirkel dus mooi rond
en kunnen we samen verder leven op stevige grond.
Dit gedicht schreef ik naar aanleiding van het overlijden van mijn opa, in 2009.
Nu hoef ik zoonlief nog niets uit te leggen, maar mocht hij die leeftijd bereikt hebben, dan zal ik hem zo uitleggen hoe baby's gemaakt worden 
Ze kijkt op de klok en schrikt. Nu moet ze echt gaan opschieten. Ze heeft al veel te lang voor de kast gestaan om te bepalen wat ze aan zou doen. Ze heeft besloten om voor een zakelijke look te gaan, maar met een frisse touch. Dus trekt ze haar zwarte, mantelpakje aan met een groene blouse eronder en hoge hakken.
Ze kijkt in de spiegel en ziet dat haar krullen nog alle kanten opstaan. Ze gaat druk in de weer met föhn, borstel en haarlak. Nu nog wat make-up. Dat is altijd lastig, maar ze kiest voor een neutrale look. Ze wil toch graag dat haar krullen het meest in het oog springen.
Dan gaat de bel. Vluchtig kijkt ze nog een keer in de spiegel en ze ziet een zelfverzekerde, jonge vrouw. Prima! Ze loopt naar de voordeur, doet hem open en ziet een wat kalende man staan in een keurig uniform.
'Goedemorgen mevrouw, mijn naam is Frans en ik ben vandaag uw chauffeur. Heeft u alles dan kunnen we vertrekken.'
'Goedemorgen. Ja, ik heb alles'. Ze controleert nog snel de inhoud van haar tas en loopt vervolgens achter hem aan. Ze ziet een grote, grijze auto staan.
'Deze is wel milieuvriendelijk hé?'
'Jazeker, mevrouw, het is een Toyata Prius. Erg zuinig ook.'
Een half uurtje later vertelt Frans dat ze op de plaats van bestemming zijn aangekomen. Ze wordt ontvangen door iemand van de organisatie en die legt haar nogmaals uit wat de bedoeling is. Als ze haar naam hoort, mag ze naar binnen gaan. Vervolgens wordt haar gevraagd nog even te wachten.
De cursisten van de schildercursus kijken haar met verbaasde ogen aan als ze binnenkomt.
Femke Halsema is benieuwd hoe de resultaten gaan worden van deze sessie. Hier wil ze graag een voorbeeld voor zijn.
Eva zuchtte. Ze wilde net lekker op de bank ploffen om haar favoriete tv-serie te kijken. Haar tv had daar geen zin in en weigerde dienst. Officieel stuk dus.
Samen met dat tv’tje had ze al heel wat meegemaakt. Ze kocht 'm op een rommelmarkt, voor nog geen 25 euro. Best fijn, want als studente maakte ze dat liever op aan stappen. Tijdens dat stappen ontmoette ze Lex, een student geneeskunde. Ze hadden het erg gezellig samen en besloten om, toen ze eenmaal allebei een baan hadden, te verhuizen naar een eengezinswoning in een klein dorpje onder de rook van Nijmegen.
Maar nu was Lex verliefd geworden op een of andere co-assistente die hij op zijn werk heeft ontmoet. Hij biechtte dit vorige week op. Eva zag het al een beetje aankomen, de laatste tijd ging het al wat minder tussen hen en was Lex vaak weg. Ze had hem gevraagd zijn spullen te pakken. Hij zal nu wel bij haar zitten. Dat is nu dus mooi balen, want haar tv is nog steeds stuk.
De volgende dag ging ze naar de Media-markt en kocht daar een nieuwe tv. Eenmaal thuis las ze de gebruiksaanwijzing, maar het lukte haar niet om de tv aangesloten te krijgen. Een rode coax-kabel moest in de av-aansluiting. Geen idee, ze had tenslotte een verpleegopleiding gedaan en niet iets technisch.
Ze besloot bij haar buurman, Pim, aan te bellen. Hij is techniekleraar op een VMBO-school. Hij zou haar vast kunnen helpen. Ze drukte op de bel en na even wachten ging de voordeur open. Eva zag nu eigenlijk pas hoe leuk hij eruit zag.
'Buurman', zei ze, 'ik heb geen kopje suiker nodig, maar wel een technische man. Kun je me even helpen om mijn nieuwe tv aan te sluiten?'
‘Natuurlijk, ik kom eraan!’
Deze week is het 'nationale autismeweek'. In mijn werk heb ik veel met autisme te maken. Daarom onderstaand filmpje.
©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.